نوشته شده توسط هوای پاک دسته: استانداردها
منتشر شده در 05 شهریور 1391 بازدید: 30
پرینت

شرط اول حفاظت از محيط زيست و جلوگيری از آلودگی ها و تخريب های ناشی از فعاليت انسان ها داشتن تعريف مشخص و شفاف از آلودگی و تخريب است. بايد زبان مشترکی برای بيان خسارات وارده به محيط داشت. بديهی است که بسياری از فعاليت های عمرانی و توسعه ای ، به طور اجتناب ناپذيری با آلودگی و تخريب محيط زيست همراه است و در عمده موارد نمی توان اين آثار منفی را حذف کرد اما می توان آن را به حداقل رساند. در حال حاضر ايجاد بزرگراه ، ساخت سد يا استخراج معدن ، بدون تخريب طبيعت ممکن نبوده و بهره برداری از کارخانه سيمان ، نيروگاه و يا خودرو بدون انتشار آلودگی امکان پذير نشده است. بنابر اين بايد به منظور مشخص کردن حدود آلودگی مجاز استانداردهايی تدوين گردد. اين استانداردها به دو گروه تقسيم می شود اول استانداردهای محيط پاک که نشان می دهد مثلاً آنچه هوای پاک گفته می شود تا چه حد می تواند آلوده باشد و يا آب پاک تا چه حدودی می تواند آلودگی داشته باشد. 

گروه دوم استانداردهای آلودگی ، مربوط به خروجی منابع آلوده کننده است . اين استاندارد نشان می دهد که منابع آلودگی از قبيل کارخانجات ، اگزوز خودروها و غيره تا چه حدی می توانند آلوده کننده باشند. 

اگرچه اين مجموعه، عمده استانداردهای مورد نياز را پوشش می دهد، اما دارای نواقص و کمبودهايی نيز می باشد، همچنين بعضی از استانداردها و ضوابط آن نيز نياز به بازنگری دارد. يکی از نکات عمده در مورد استانداردهای آلودگی بيان شده در اين مجموعه ، توجه به غلظت آلودگی نشان می دهد ميزان آلودگی در حجم معينی از آب يا هوا چقدر است اما نشان نمی دهد که اين ميزان آلودگی متناسب با توان پذيرش محيط پذيرنده است يا خير. البته سطح تکنولوژی موجود و قابل دسترس نيز در اين استاندارد می بايست مدنظر قرار گيرد. لذا اگر فرايند توليدی بيش از حد مطلوب آب مصرف کند می تواند بار آلودگی بالا اما غلظت آلودگی کمتری را نشان دهد . بعضی از استانداردها بايد بازنگری شده و بر اساس توان پذيرش محيط های پذيرنده ، تکنولوژی موجود و تکنولوژی قابل دسترس و بر مبنای بار آلودگی تدوين گردد.

البته تدوين استاندارد بر اساس بار آلودگی نمی تواند عموميت داشته باشد و بايد باتوجه به توان محيط پذيرنده ، نوع و ظرفيت فرايندو عوامل متعدد ديگر تعيين گردد و اندازه گيری بارآلودگی نيز به سادگی اندازه گيری غلظت آلودگی نخواهد بود. با اين وصف ، در نظر است که برای بعضی از واحدهای صنعتی به صورت نمونه استاندارد بار آلودگی تدوين گردد. 

 

الف- استانداردهاي كيفيت هوا

 

استاندارد هواي آزاد (مصوب 20/9/1373)

 

 

استاندارد اوليه

استاندارد ثانويه

نوع آلاينده

ميکروگرم در مترمکعب

ppm

ميکروگرم در مترمکعب

ppm

منوکسيد کربن

Pحداکثر غلظت 8 ساعته

10000

9

10000

9

Pحداکثر غلظت 1 ساعته

40000

35

40000

35

دي اکسيد گوگرد

P      معدل ساليانه

80

03/0

60

02/0

P      حداکثر غلظت 24 ساعته

365

14/0

260

1/0

P      حداکثر غلظت 3 ساعته

 

 

1300

5/0

هيدروکربن ها بجز متان

P      حداکثرغلظت3 ساعته(6-9)صبح

160

24/0

160

24/0

دي اکسيد نيتروژن

P      متوسط غلظت سالانه

100

05/0

100

05/0

ذرات معلق

P       معدل ساليانه

75

 

60

 

P       حداکثر غلظت 24 ساعته

260

 

150

 

اکسيدهاي فتوشيميايي

P      حداکثر غلظت 1 ساعته

160

08/0

160

08/0

 

استاندارد هيدروكربن ها (مصوب 28/8/1379)

 

  حداکثر مجاز با فلوی جرمی بيشتر از 1/0 کيلوگرم در ساعت ، 20 ميلی گرم در مترمکعب

 

1-

استالدئيد

2-

آکرولين

3-

اسيد فرميک

4-

اسيد اتيلن

5-

آئيلين

6-

بنزين

7-

اسيد بوتيريک

8-

اسيد دکانوئيک

9-

اسيد هگزانوئيک

10-

دی اتيل آمين

11-

اسيد اکتانوئيک

12-

دی متيل آمين

13-

دی نيتروبنزين

14-

فرمالدئيد

15-

فورفورال

16-

کرزول

17-

منواتيل آمين

18-

منومتيل آمين

19-

منونيتروبنزين

20-

اسيد هپتانوئيک

21-

اسيد پروپيونيک

22-

پيريدين

23-

تيوفنل

24-

تری اتيل آمين

25-

تری متيل آمين

26-

اسيد واتريک يا پنتانوئيک

27-

مرکاپتان

28-

تيواتر

29-

فنـل

 

  حداکثر مجاز با فلوی جرمی بيشتر از 3/0 کيلوگرم در ساعت ، 150 ميلی گرم در مترمکعب

 

1-

اسيدآکريليک و مشتقات آن

2-

اتيل بنزين

3-

آميل استات

4-

آميل الکل و ايزومرهای آن

5-

ايزوبوتانول

6-

بونانول نرمال

7-

بوتيل استات نرمال

8-

کلروفرم

9-

سيکلوهگزانول

10-

دی استون الکل

11-

دی کلرو اتان

12-

اتيل دی کلرايد

13-

ارتودی کلروبنزين

14-

دی متيل فرمالدئيد

15-

دی اکسان

16-

اسيد استيک

17-

متيل استات

18-

اتيل استات

19-

منوکلروبنزين

20-

نفتالين

21-

کلرواتيل

22-

سولفيد کربن

23-

وينيل بنزين يا استيرول

24-

تتراکلريد کربن

25-

تتراهيدروفوران

26-

تتراهيدرونفتالين

27-

تولوئن

28-

دی کلرواتيلن

29-

تری کلرواتيلن

30-

وينيل استات

31-

گزيلن (دی متيل بنزين)

32-

متيل ايزوبوتيل

33-

متيل گليکول

34-

متيل سيکلو هگزانون

35-

کلريد متيلن

 

حداکثر مجاز با فلوی جرمی بيشتر از 6/0 کيلوگرم در ساعت ، 300 ميلی گرم در مترمکعب

 

1-

استون

2-

اتيل استات

3-

اتيل گليکول

4-

سيکلو هگزان

5-

دی اتيل اتر

6-

هپتال نرمال

7-

هگزان نرمال

8-

متانول

منبع : پرتال سازمان محیط زیست

اشتراک این مطلب

مهندسی محیط زیست

با گسترش آلودگی ها و دخل و تصرفاتی که انسان در محیط پیرامون خود داده است، حفظ محیط زیست و توجه به جلوگیری از تخریب آن امری اجتناب ناپذیر می باشد.

هوای پاک اندیشان پیشگام - مهندسی محیط زیست

ادامه روند صدمه به محیط زیست طی آینده ای نزدیک ما را با مشکلات عدیده ای روبرو خواهد ساخت که جبران آن غیر ممکن خواهد بود.

ما را دنبال کنید

گالری تصاویر